Afmælisplata #41: Foo Fighters – The Colour and the Shape

The Colour and the Shape er 29 ára í dag!

Þetta finnst mér langbesta plata þeirra og engin önnur kemst nálægt henni. Dýnamískar lagasmíðar og trommuleikur er auðvitað ekkert eðlilega grípandi. Mig minnir að Stinni hafi kynnt mér fyrir þessu í kringum aldamótin og þessi plata hefur fengið að rúlla reglulega síðan.

Hlið One

1. Doll
   Leiða mann inn með rólegu introi.
2. Monkey Wrench
   Springur út með látum strax í byrjum. Nær hámarki í einhverju gargi þarna í lokin.
3. Hey, Johnny Park!
   Ég man hvað mér fannst geggjað að heyra þetta “deep cut” þegar ég sá þá í fyrsta skipti.
4. My Poor Brain
   Hér er verið að prófa sig áfram með “rólegt og læti til skiptis” formúluna.

Hlið Two

1. Wind Up
   Pirringur varðandi samband tónlistarmanna og blaðamanna.
2. Up in Arms
   Haltu mér, slepptu mér samband. Byrjar rólega en hraðinn eykst eftir fyrsta vers.
3. My Hero
   Að líta upp til fólks. Negla!
4. See You
   Uppáhaldslag Dave Grohl á plötunni.

Hlið Three

1. Enough Space
   Bob Odenkirk hjá songmeanings.com segir að þetta sé um dreng sem hefur gaman af flugvélamodelum. Það finnst mér frábær og fráleit kenning.
2. February Stars
   Fallegt lag. Ég sé fyrir mér einhver rólegheit og stjörnuskoðun.
3. Everlong
   Uppáhaldslag David Letterman

Hlið Four

1. Walking After You
   Hef alltaf staðið í þeirra meiningu að þetta sé skilnaðarlag.
2. New Way Home
   Af hverju þekki ég þetta lag verr en önnur á plötunni?